ميرزا رفته بود سر كول خرش و پائين نمي آمد . و دقيقا چسبيده بود به قوز خر .

خر بيچار هم هي عر بده مي كشيد و مردم دور اين ماجرا جمع شده بودند .

حقير هم هي دور خر مي دويد و با او صحبت مي كرد كه آرام باشد و البته خر صدايش

را نمي شنيد و گرنه لابد آرام مي گرفت . ماجرا چند هفته اي سابقه داشت .

( ميرزاي شهري) آمده بود ده و با كلي دبدبه و كبكبه رفته بود امامزاده و بعد سر قبر

اجدادش زيارت و اين مصادف شده بود با جلسه شعر هفتگي ميرزا و درست زماني

كه به به و چه چه شاگردان ميرزا از همكار شهر رفته اش او را سر قوز آورده بود . . .

دبدبه اي هم در ميان نبود ميرزاي شهري با اتوبوس آمده بود كه آن زمان براي خودش چيز

مهمي در ده به حساب مي آمد . بعد ميرزاي شهري با قاطر چند جا رفته بود و هي به به

و هي چه چه تا اينكه ميرزا ديگر از كوره در رفته بود و سر كلاسش به شاگردانش گفته بود

كه با آنكه ماشين وسيله مدرني است اما او براي اينكه مثل مردمش باشد از خرش چشم نمي پوشد

و خلاصه چند روزي با هيكل گنده اش خر را به راه هاي دوري برده بود و حالا كه ديگر

خر پير داشت زهوارش در مي رفت ميرزا براي رفتن به ده بالا پالانش كرده بود و خر بيچاره

كه از درد قوزش هوار مي زد و ميرزا كه پائين نمي آمد .

شاگردان مكتب كم كم جمع شدند و در اين بين سر و كله ميرزاي شهري هم كه آوازه درويش مسلكي

ميرزا به گوشش خورده بود پيدا شد . و البته چون ماجرا را بو برده بود به نيش خندي زبان به تحسين

كمالات ميرزا بلند كرده و در پايان گفته بود كه من مي دانم ميرزا با اين اخلاق و كراماتي كه دارد

از خرش پياده نمي شود . و البته من شنيده ام كه خرش طي الارض هم مي كند . چه برسد به خود ميرزا .

ميرزاي بدبخت هم سريع شصتش خبر دار شد كه طرف دارد چه كلكي سوار مي كند و منتظر است

يا او پياده شود و يا خر زمينش بزند . اشهدش را گفت و رو به حقير كرد و گفت همين حالا نوري

از غيب ديدم خدا مرا ببخشد نبايد اين چيز ها را روي شما شاگردها بگويم اما من عنقريب مي ميرم .

من را از خر پياده كنيد و ببيريد كنار محراب رو به قبله كنيد . عنقريب يا روح پدر بعد از رياضت شبانه

حاجتم را مي دهد يا ... كه خر جفتكي زد و ميرزا ادامه داد يا مي روم پيش بابا ي مرحومم ريشش را مي گيرم .

حقير خنديد و شاگردان كمكش كردند تا از جلوي چشم رقيب رندش كه دست كمي از خود ميرزا نداشت جيم بشود .

خود كرده را تدبير نيست !

 

 

 

تو كه از اين عادت ها نداشتي !

مرد پري و هامون و دو جين فيلم و پلان به ياد ماندني . كجا مي روي بي وفا ؟

ما هنوز دوست داريم پاي صدايت بنشينيم و تصويرت را تماشا كنيم و بمانيم كه

اينها درد و دل خودت است يا داري فيلم بازي مي كني ؟

. . .

 

پيكره سازي نوين راه طولاني و زيبايي را مي پيمايد . البته فاصله ما با اين سنت زياد نيست

نمونه اش بعضي كارهاي موزه هنرهاي معاصر در نمايشگاه هنر مفهومي . اما اين هنر كه شيوه نگرش

و روش هاي نگاه به زيبايي در شهر را هم به همراه دارد در پيكره هاي شهري ما جايش خالي

است .

نگاه هنر فئودالي و كلاسيك هنوز جاي پاي محكمي در هنر پيكره سازي ما و شايد ديد سفارش

دهندگانش دارد . از نگاه گذرندگان هم اينها نوع نگاه يك ملت به دنيا را نمودار مي كند .

 

اين بنا كه به عنوان يك اثر ملي اعلام شده به همت شهرداري تهران بعد از سالها بي خردي سياسي

 

من تا ديروز ويار پوست خربزه داشتم اما من اين روز ها پنير زياد مي خورم و به همين خاطر روزنامه هم زياد مي خوانم . بقال ما هنوز دوست دارد كه پنير تبريز را دور از چشم بهداشت لاي كاغذ بدهد دستمان . باز هم كاغذي بود نوشته اي نامه اي بي نشان كه مرا ياد مناجات خواجه عبدالله انداخت . نامه اي خودكار نوشت :